Muzeum Architektury

Muzeum Współczesne – Negatyw ogrodu klasztornego Ogród klasztorny, serce dawnego klasztoru, jest przestrzenią o głębokiej symbolice. Zamknięty ogród, zorganizowany wokół ciszy i światła, reprezentuje wycofanie się z hałasu świata zewnętrznego. Gaston Bachelard w Poetyce przestrzeni opisuje zamknięte miejsca jako schronienia dla duszy – ogród klasztorny jest takim schronieniem, uosabiającym intymność, medytację i oddzielenie od zewnętrznego chaosu. Jest to przestrzeń, która raczej jest niż działa. W jej obrębie czas zwalnia, a życie zamienia się w refleksję. W kontekście nowego pawilonu Muzeum Architektury we Wrocławiu „dusza” nie jest abstrakcją, ale zbiorem cennych eksponatów, artefaktów i idei, które wymagają ochrony. Nowy pawilon staje się współczesnym schronieniem dla tych materialnych i niematerialnych świadectw przeszłości. Jego struktura jest nowoczesną interpretacją ogrodu klasztornego, gdzie zamknięte przestrzenie wewnętrzne pełnią rolę strażników pamięci. Martin Heidegger w książce „Budowanie, mieszkanie, myślenie” zauważa, że przestrzeń nie istnieje sama w sobie, ale poprzez relacje i sposób, w jaki jest zamieszkana. Pawilon, jako negatyw ogrodu klasztornego, jest przestrzenią, która nie zamyka się na świat, ale otwiera się na relacje z otoczeniem. Klasztory, które niegdyś otaczały ogród, zostały zastąpione ulicą i parkiem – dynamicznymi, płynnymi przestrzeniami, w których ruch i spotkanie stają się nową formą kontemplacji. Jest to miejsce, w którym codzienne życie miasta przeplata się z historią, a przeszłość klasztoru nie znika, lecz przechodzi w nową, otwartą narrację.